“ඒයි නංගි , මෙහෙ වරෙන්. උඹ මොකද හැමදාම අරුත් එක්ක එන්නෙ.උඹගෙ කොක්ක ද? ආ”
මෙහෙම තමයි කැම්පස් ආවම පළවෙනි අවුරුද්දෙ මුල ගෙවන්නෙ. ඒ කාලෙ හරිම සුන්දරයි- මතකයන් ගොඩයි.
මම කැම්පස් ආවෙ මාතර ඉදන්
මිද්දි කියලා කාඞ් එක වැටුනෙත් ඒ නිසාම යි.මගේ හොඳම යාළුවො ටිකත් මාතරයි හම්බන්තොටයි අයම තමයි. අපේ ගොඩක් යාළුවොන්ගෙ වැමෙ අපි කියන දේවල් වලට නෝන්ඩි දාන එක- මොකද අපි මාතර නෙ- දවසක් ,
මිද්දි කියලා කාඞ් එක වැටුනෙත් ඒ නිසාම යි.මගේ හොඳම යාළුවො ටිකත් මාතරයි හම්බන්තොටයි අයම තමයි. අපේ ගොඩක් යාළුවොන්ගෙ වැමෙ අපි කියන දේවල් වලට නෝන්ඩි දාන එක- මොකද අපි මාතර නෙ- දවසක් ,
“ආ මිද්දී ඔහේලා කෑවයි--”
කියාගෙන නෝක්කාඩුවට හිනා වෙමින් අපි ලඟට ආවෙ හඳයා- එයා අපි එක්ක හිටිය ටිකක් වෙනස් යාළුවෙක්- එයාට අපි කියන්නෙ පොෂ් හඳයා කියලා- හාවෙක්ගෙ වගේ සුදු බෝල මූණක් තිබුණ නිසා තමයි එයාට එහෙම කිව්වෙ- හඳයගෙ තාත්තා ඩොක්ටර් කෙනෙක්- ඩොක්ටර් කෙනෙක් කිව්වට ඇත්තටම එයා මනෝ වෛද්ය වරයෙක්- කොළඹ හැදී වැඩුන හඳයට තමන්ගෙ තාත්තගෙන් පොඩි කාලෙ ඉදන්ම අහන්න දකින්න ලැබුණු දේවල් සහ කොළඹ පරිසරයත් එක්ක තමා හඳයගෙ මේ හැසිරීම් ගොඩ නැගිලා තියෙන්නෙ- දවසක් අපට මාතර කපක් සෙට් වුණා- මං කිව්වෙ නෑ නේද කපක් කියන්නෙ මෙකක්ද කියලා- කපක් කියන්නෙ මළගෙයක් වෙලා කියන එක- අපේ යාළුවෙක්ගෙ අම්මා කෙනෙක් මැරිලා අපි හාමෝම එහෙ යන්න සෙට් වුණා- එදා සොබාදහමත් අපිත් එක්ක තරහා වෙලා වගේ පරිසරයම අඳුරු කරගත්ත මහා වැස්සක් ඇද හැලුවා- මහ සද්දෙන් අකුණු ගහන, ගිණි පුපුරන විදුලි කොටන මේ රෑ අපෙත් මාතෘකාව වුණේ හොල්මන්, භූත දෝෂ, අනිවිණ කොඩිවිණ ගැන තමයි- මොකද අපි යන්නෙ මේවට ගොඩක්ම ප්රසිද්ධ අපේ මාතරනෙ- සමහර අය නම් හොල්මන් කියන නම ඇහෙද්දිත් බය වෙන නිසාම කොල්ලන්ගෙ වැඬේම කෙල්ලො ටික භය කරන එක- ඔය අතරෙ අපේ නිකිණි කිව්ව කතාවට හැමෝම තවත් ගල් ගැහුණා.
